مدرسه...

دیروز ساعت سه تا هشت شب مدرسه بودم...

آقای طاهری هم پیله کرده بود به من...

هر چی مسئله بود میگفت شما بگید...

منم مثل این بهت زده ها میگفتم من؟...

اونم میگفت بله شما؟...

با صدای خفه یه چی بلغور کردم واسش...

فیلم بردار هم هعی تند تند اون وسط فیلم میگرفت منم معذب...

معلم برجسته اییه توی اکثر اموزشگاهای تهران هست خصوصا علوی...

امروزم صبح هشت تا یازده باهاش کلاس داشتیم...

باز پیله کرد و سوال پرسید و منم طبق عادت گفتم چی من؟ گفت بله شما!...

منم که اصلا اهل ردیف اول نشستن نیستم به اجبار بقیه رفتم جلو نشستم...

و البته امروز دو تا مساله سختو حل کردم براش و به به و چه چه کرد...

منم خوشحال شدم...

مرد خوبیه خیلی چیزا ازش یاد گرفتم...

ساعت صبحونه هم رفتیم آشپزخونه مدرسه همه دور میز نشستیم صبحونه خوردیم و حرف زدیم...

چهارشنبه شب هم عروسی بودیم با دخترا همه رفتیم وسط سن و با عروس رقصیدیم چراغا خاموش رقص نور و هی جیغو جیغ مثل پارتی بود کلا...

با اینکه بخاطر ماجراهای اخیر اصلا دل و دماغ نداشتم ولی سعی کردم خودم رو شاد بگیرم...

کت دامن زرد و سفیدمو پوشدم خیلی قشنگه خیلی موهامم فرانسوی ارایش کرده بودم...

جالبه اون فیلم برداری که تو عروسی بود تو مدرسه هم همون اومده بود جا خوردم دیدمش متوجه شدم که اونم جاخورد...

دیگه دارم با بعضی شرایط کنار میام...

هنوز ساعتایی از روز گریم میگیره...

و به رفتاری که داشتتم فکر میکنم...

این روزا مرهمم فقط این وبه و سعیده...

حتی دیگه تو خونه هم در موردش با کسی حرف نمیزنم بقول خودش دارم فراموش میکنم ...

البته سعی میکنم...

اما چیزی که بیشتر از همه اذیتم میکنه اینه که برخورد من بد بود... خیلی باهاش بد حرف زدم...

نمیدونم چرا اینطور شد...

چرا اون روز اومد سر راهم...چرا تو اون راهرو لعنتی اینقدر پیله شد...

چرا سر صحبتو باز کرد اصلا چرا من اینقدر خوش برخوردبودم...

کاش کاش کاش اصلا اون روز نمیرفتم اونجا...

کاش مونا نمیرفت مشهد که من مجبور نشم بجاش برم...

کاش کاش کاش ...

ولی بعضی چیزا تقدیره برای بزرگ شدن برای کنار اومدن با شرایط سخت برای اروم شدن و برای آروم شدن...

امیدوارم بتونم خیلی چیزا رو فراموش کنم...

و به روزای خوب فکرکنم...

این روزا سریال پدرو نگاه میکنم قشنگه...فوقالعادست...

زندگی......